De toegenomen oorlogsdreiging heeft NAVO-landen ertoe aangezet hun militaire uitgaven in hoog tempo op te voeren. Over de vraag of dat ‘haalbaar en betaalbaar’ is, bestaat nauwelijks discussie. Wanneer het daarentegen gaat over investeringen in klimaatbeleid, natuurherstel of ons sociale stelsel, domineren juist die termen het debat. Blijkbaar vrezen we oorlog meer dan klimaatontwrichting — terwijl oorlogen, hoe tragisch ook, uiteindelijk te beëindigen zijn, en een ontsporend aardesysteem door het overschrijden van planetaire grenzen niet.
In bijgaand opiniestuk pleiten John Sterk en Frans Vollenbroek voor een bredere definitie van veiligheid, waarin klimaatbeleid, natuurherstel en minder afhankelijkheid van fossiele energie essentieel zijn naast defensie en samenwerking binnen de NAVO. Die samenwerking zou kunnen worden verbreed via uitbreiding van artikel 5: als één NAVO land wordt bedreigd door een agressor dan zouden alle lidstaten economische sancties moeten opleggen aan die agressor. Een dergelijke uitbreiding zou bewapening minder centraal stellen en ruimte creëren voor gezamenlijke investeringen in klimaat, armoedebestrijding en ecosysteemherstel. Daarmee sluit het veiligheidsbeleid beter aan bij de dominante risico’s van deze eeuw.
Een overbelaste aarde is een veiligheidsvraagstuk
